اولین سیستم حمل و نقل زیرزمینی در استانبول به سده‌ی نوزدهم برمی‌گردد؛ زمانی که قطار کابلی زیرزمینی تونل در ١٨٧٥ از کاراکوی به سمت خیابان استقلال به راه افتاد، تنها ٥٧٣ متر را می‌پیمود.
در دهه‌ی ١٩٩٠ یک خط مدرن تراموا در بخش اروپایی شهر کشیده شد، که در حال حاضر به بخش‌های درونی شهر گسترش پیدا کرده و از طریق یک تونل دریایی به نام مارمارای از پایین بسفر، به بخش آناتولی راه پیدا کرده است. متروی استانبول، شامل دو خط است، که خط شمالی، تکسیم را از راه دیه‌کوی و لونت، به مسلک در استانبول نو پیوند می‌دهد. یک سیستم قطار کابلی هم، تکسیم را به کاباتاش- جایی که با راه آهن می‌توان به بخش آناتولی رسید- اتصال میدهد.